ไม่มีอะไรมาก... ตกงาน ป่วย

ไม่ได้เขียนอะไรไว้ที่นี่มานาน... มาก...

มีเหตุการณ์หลายอย่างพลิกผลัน เปลี่ยนแปลง วุ่นวายไปหมด

ธุรกิจที่ตกลงจะทำก็ไม่ได้ทำ เพราะเจ้าของทุนเพิ่งจะคิดได้

ว่า ต้องเก็บเงินสำรองไว้ตอนแก่ เรื่องที่คิดจะลงทุนเป็นเพียง

ความคิดชั่ววูบที่ยังไม่ได้ปรึกษากับคนที่บ้าน

RobinTh00

ผมยังมีชีวิตดีอยู่ครับ
แม้อะไรๆ จะไม่เป็นไปอย่างที่ตั้งใจ
ขณะที่เขียนอยู่นี้ก็กำลังเล่นเกม Drago Online พร้อมกันไปด้วย
เปิด ai ให้มันตีไปเรื่อยๆ เป็นชั่วโมงอ่ะ เลยแวะมาดูอะไรๆ ในเน็ต
ก็ได้โอกาสบอกกล่าวเล่าเรื่อง...

ก่อนหน้านี้ป่วยหนัก แพ้ยา
ในชีวิตไม่เคยแพ้ยามาก่อน เลยไม่รู้ว่า
ตัวเองแพ้อะไรบ้าง

อย่าว่าแต่ยาเลย อาหารก็ไม่เคยแพ้
พอมาคราวนี้ มีโอกาสดีได้แพ้อะไรบ้าง ก็เล่นซะอ่วม
ครั้งแรกที่แพ้ยา ปากงี้บวม ผิวริมฝีปากพอง ร่อน ออกมาเหมือนโดนน้ำร้อนลวก
ผิวหนังตามแขนกับลำตัวก็ไหม้เหมือนโดนไฟเผา ทั้งๆ ที่นอนตากแอร์อยู่บนเตียง!

กว่าจะได้พบหมอก็สามวันล่วงไปแล้ว
คุณหมอก็แสนดุ เราเลยต้องทำตามทุกอย่าง
เปลี่ยนยาให้ใหม่ แล้วรักษาอาการแพ้อยู่ที่บ้านเจริญกรุง

ครั้งที่สองล่าสุด แพ้มากกว่าเดิม
ใจก็ไม่คิดว่าแพ้ยา คิดเอาว่าแพ้อาหารที่เพิ่งกินไปตอนเย็นวันนั้น
ปรากฎว่าร่างกายทนไม่ไหว คราวนี้อาการหนักกว่าคราวที่แล้ว
นอกจากปากพอง เนื้อตัวยังพองเหมือนโดนน้ำร้อนลวก
ตัวร้อน สั่นทั้งตัว พูดทีอย่างกับนั่งอยู่บนเครื่องปั่น

สักพาไปโรงพยาบาล หมอเวรให้เข้าพักรักษาเป็นผู้ป่วนใน
ได้รับการเยียวยาด้วยน้ำเกลือและสารพัดยาทางสายอยู่ 6 วัน
นั่งๆ นอนๆ หลับๆ ตื่นๆ เพราะฤทธิ์ยาทุกวัน --เหงาที่สุด

ช่วงนั้นสักต้องไปทำงานต่างจังหวัด
โชคดีมีน้องแพทมาคอยดูแล ซื้อข้าวของให้
ไม่ได้บอกใครเลยว่าตัวเองป่วย แม้กระทั่งพี่แอนหรือแม่
ทั้งยังย้ำน้องแพทไม่ให้บอกใครด้วย...

สภาพอย่างนั้น อยากอยู่คนเดียวมากกว่า
ทรมานคนเดียวพอแล้ว อย่าให้คนที่เรารักต้องทรมานด้วยเลย

หลังจากตกงานจากตำแหน่ง "ผู้ช่วยสารพัด" ของนักออกแบบเสื้อผ้าชาวออสซี่
แม้เงินเดือนดี แต่ไม่ค่อยจ่าย หรือจ่ายแต่ไม่ตรงเวลา แถมมีผ่อนอีกต่างหาก
ก็ออกมาช่วยสักทำงานแทน --อย่างน้อย ก็ลดความลำบากของสักลงนิดนึงก็ยังดี

สักทำงานเป็นโปรโมเตอร์เหล้ายี่ห้อ Phoenix
ปัจจุบันรับผิดชอบพื้นที่ภาคใต้ฝั่งตะวันตก พังงา, กระบี่, ภูเก็ต
ต้องขับรถไปเองตลอด

ผมเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยในการเดินทางของเขา
แต่ยังไงสักก็ยังขับรถเอง มีผมเป็นตุ๊กตาหน้ารถอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา
สักบอกว่า ดีกว่าไปทำงานคนเดียว มันเหงา
เพราะตอนก่อนหน้านี้ ผมป่วยอยู่บ้าน ไปกับเขาไม่ได้
เราโทรหากันทุกวัน ส่งข้อความผ่าน LINE ตลอด
เหมือนอยู่ด้วยกันอย่างนั้น

วันนี้สักกลับจากทำงานที่ใต้แล้ว
แต่ต้องไปประชุมประจำเดือนกับบริษัท จะสามทุ่มแล้วยังไม่กลับบ้านเลย
เฮ้อ! ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง

ไว้จะกลับมาเขียนให้อ่านกันอีกนะครับ


---RobinTh