ผมกับพี่สัก ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "ศักดิ์วภัทร์" ออกเดินทางจากกรุงเทพฯ เพื่อมาทำงานที่ใต้ตามปกติ --แบบไม่ปกติ-- ตั้งแต่สี่ทุ่มของวันที่ ๖ ก.พ. ๒๕๕๘
ที่ต้องออกเดินทางตอนกลางคืนก็เพราะเจ้านายใหม่ ต้องการไปร่วมทำงานด้วยเพื่อเก็บข้อมูลการทำงานของพี่หัวหน้าอีกคนหนึ่ง
ตอนนี้บริษัทฯ ที่พี่สักทำงานอยู่เริ่มรวนเรแล้ว เพราะนโยบายที่ผิดปกติวิสัยของคนทำธุรกิจในวงการเหล้า ขึ้นราคาสินค้าทั้งๆ ที่ตลาดกำลังไปได้ดี มียอดซื้อเพิ่มขึ้นตลอด เลยทำให้ลูกค้าเริ่มไม่สั่งสินค้าไปขาย แถมปีนี้บริษัทขึ้นเงินเดือนแค่หลักร้อย พนักงานบางส่วนก็เริ่มลาออก เพราะมองเห็นความไม่มั่นคงในการทำงานให้อีกต่อไปแล้ว
เราเลื่อนล้อตรงมาที่ท่าเรือจ.สุราษฯ แวะรับเจ้านายใหม่ที่ท่าเรือแล้วข้ามเรือเฟอรี่ไปด้วยกัน ผมสลับกันขับรถ พี่สักขับน้อยหน่อยเพราะต้องทำงานต่อ ผมเลยรับภาระส่วนใหญ่ไป
นี่พี่สักก็ออกไปทำงานกับหัวหน้า คืนนี้เป็นคืนที่สามแล้วที่มาช่วยเขา พรุ่งนี้ต้องเดินทางต่อไปทำงานพื้นที่ของพี่สัก โดยมีเจ้านายใหม่ตามไปดูเช่นเคย รอบนี้เป็นรอบที่สองแล้วที่เขาตามมาแบบนี้ พี่สักไม่ชอบเพราะทำงานไม่สะดวก เจ้านายใหม่ต้องการให้ทำงานตามเส้นทางที่เขาต้องการ ซึ่งสร้างความลำบากให้คนทำงานไม่น้อย
ผมพยายามแนะนำให้พี่สักอธิบายให้เจ้านายใหม่เข้าใจเส้นทางการทำงานของตัวเอง เพื่อให้เจ้านายตามไปตามเส้นทางนั้นๆ จะได้ทำงานได้อย่างคล่องตัว แต่ก็ไม่รู้ด้วยเหตุผลใดจึงทำให้พี่สักไม่สามารถอธิบายให้เจ้านายเข้าใจได้... งานรอบนี้ก็ต้องเหนื่อยกันไป
ผมได้แต่ช่วยพี่สักเท่าที่จะช่วยได้ เช่นขับรถ กับทำงานอย่างอื่นที่สามารถทำลับหลังเจ้านายเขาได้ เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่า ยอดสูงๆ ที่พี่สักทำได้ทุกวันนี้ เป็นเพราะได้กำลังหนุนอย่างผมมาคอยช่วยอยู่
...จะไม่ช่วยได้ไงล่ะ แฟนเราทำงานเหนื่อยอย่างนี้ก็เพื่ออนาคตของเราสองคนนี่นา
ตลอดการทำงานรอบนี้ ผมคงไม่ได้ออกไปช่วยถือของ และอำนวยความสะดวกให้พี่สักได้เหมือนทุกครั้ง เพราะเขาต้องไปพบลูกค้าพร้อมเจ้านาย ผมก็ได้แต่อยู่ในห้องรอเวลาที่พี่สักกลับมาจากการทำงาน
สงสารพี่สักมาก แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากเช่นกัน จะไปหางานทำก็ไม่มีวุฒิปริญญาตรี อายุก็มากแล้ว หางานอะไรทำก็ยากยิ่ง ได้แต่ช่วยประหยัดค่าใช้จ่าย พยายามกินอยู่อย่างประหยัด ไม่สร้างภาระ หรือทำเรื่องหนักใจให้เขา
ทำได้แค่เป็นกำลังใจให้เขาอยู่ตลอดเวลา ด้วยความรักและเป็นห่วงอย่างที่สุด
ช่วงนี้พี่สักก็สมัครงานไปหลายแห่งแล้ว แต่ยังไม่ได้รับการเรียกสัมภาษณ์เลย เราสองคนได้แต่หวังอยู่ในใจว่า เขาจะนัดมาสักวัน และรับพี่สักเข้าทำงาน จะได้พ้นจากบริษัทแปลกๆ แห่งนี้ซักที
แปลกมั้ย? ตรงไหน? ก็ตรงที่บริษัทมียอดขายสูงเพิ่มขึ้นทุกเดือน แต่กลับบอกว่าขาดทุน มีรายจ่ายเยอะ แล้วไปแก้ด้วยการปรับลดเครดิตของเอเย่นต์ จ่ายเงินเดือนขึ้นประจำปีน้อยๆ เข้มงวดกับพื้นที่ที่มียอดสูงๆ แต่ไม่ยักจะไปตรวจสอบรายจ่ายจริงๆ ของบริษัทว่าเกิดจากอะไรแน่
เท่าที่รู้ สินค้าหนึ่งตัว เขาจ่าย commission ซ้ำซ้อนให้กับพนักงานขาย แล้วอย่างนี้จะเอากำไรจากที่ไหนล่ะ หุๆ
Internet ที่พักที่นี่ไม่ดีเลย ผมต้องใช้สัญญาณเน็ตจากมือถือทรู เห้อ! ความเร็วก็น้อยแถมแพงอีกต่ะหาก...
ดูสิครับ ความเร็วแค่นี้เอง...
---RobinTh
RobinTh.Net
ที่ต้องออกเดินทางตอนกลางคืนก็เพราะเจ้านายใหม่ ต้องการไปร่วมทำงานด้วยเพื่อเก็บข้อมูลการทำงานของพี่หัวหน้าอีกคนหนึ่ง
ตอนนี้บริษัทฯ ที่พี่สักทำงานอยู่เริ่มรวนเรแล้ว เพราะนโยบายที่ผิดปกติวิสัยของคนทำธุรกิจในวงการเหล้า ขึ้นราคาสินค้าทั้งๆ ที่ตลาดกำลังไปได้ดี มียอดซื้อเพิ่มขึ้นตลอด เลยทำให้ลูกค้าเริ่มไม่สั่งสินค้าไปขาย แถมปีนี้บริษัทขึ้นเงินเดือนแค่หลักร้อย พนักงานบางส่วนก็เริ่มลาออก เพราะมองเห็นความไม่มั่นคงในการทำงานให้อีกต่อไปแล้ว
เราเลื่อนล้อตรงมาที่ท่าเรือจ.สุราษฯ แวะรับเจ้านายใหม่ที่ท่าเรือแล้วข้ามเรือเฟอรี่ไปด้วยกัน ผมสลับกันขับรถ พี่สักขับน้อยหน่อยเพราะต้องทำงานต่อ ผมเลยรับภาระส่วนใหญ่ไป
นี่พี่สักก็ออกไปทำงานกับหัวหน้า คืนนี้เป็นคืนที่สามแล้วที่มาช่วยเขา พรุ่งนี้ต้องเดินทางต่อไปทำงานพื้นที่ของพี่สัก โดยมีเจ้านายใหม่ตามไปดูเช่นเคย รอบนี้เป็นรอบที่สองแล้วที่เขาตามมาแบบนี้ พี่สักไม่ชอบเพราะทำงานไม่สะดวก เจ้านายใหม่ต้องการให้ทำงานตามเส้นทางที่เขาต้องการ ซึ่งสร้างความลำบากให้คนทำงานไม่น้อย
ผมพยายามแนะนำให้พี่สักอธิบายให้เจ้านายใหม่เข้าใจเส้นทางการทำงานของตัวเอง เพื่อให้เจ้านายตามไปตามเส้นทางนั้นๆ จะได้ทำงานได้อย่างคล่องตัว แต่ก็ไม่รู้ด้วยเหตุผลใดจึงทำให้พี่สักไม่สามารถอธิบายให้เจ้านายเข้าใจได้... งานรอบนี้ก็ต้องเหนื่อยกันไป
ผมได้แต่ช่วยพี่สักเท่าที่จะช่วยได้ เช่นขับรถ กับทำงานอย่างอื่นที่สามารถทำลับหลังเจ้านายเขาได้ เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่า ยอดสูงๆ ที่พี่สักทำได้ทุกวันนี้ เป็นเพราะได้กำลังหนุนอย่างผมมาคอยช่วยอยู่
...จะไม่ช่วยได้ไงล่ะ แฟนเราทำงานเหนื่อยอย่างนี้ก็เพื่ออนาคตของเราสองคนนี่นา
ตลอดการทำงานรอบนี้ ผมคงไม่ได้ออกไปช่วยถือของ และอำนวยความสะดวกให้พี่สักได้เหมือนทุกครั้ง เพราะเขาต้องไปพบลูกค้าพร้อมเจ้านาย ผมก็ได้แต่อยู่ในห้องรอเวลาที่พี่สักกลับมาจากการทำงาน
สงสารพี่สักมาก แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากเช่นกัน จะไปหางานทำก็ไม่มีวุฒิปริญญาตรี อายุก็มากแล้ว หางานอะไรทำก็ยากยิ่ง ได้แต่ช่วยประหยัดค่าใช้จ่าย พยายามกินอยู่อย่างประหยัด ไม่สร้างภาระ หรือทำเรื่องหนักใจให้เขา
ทำได้แค่เป็นกำลังใจให้เขาอยู่ตลอดเวลา ด้วยความรักและเป็นห่วงอย่างที่สุด
ช่วงนี้พี่สักก็สมัครงานไปหลายแห่งแล้ว แต่ยังไม่ได้รับการเรียกสัมภาษณ์เลย เราสองคนได้แต่หวังอยู่ในใจว่า เขาจะนัดมาสักวัน และรับพี่สักเข้าทำงาน จะได้พ้นจากบริษัทแปลกๆ แห่งนี้ซักที
แปลกมั้ย? ตรงไหน? ก็ตรงที่บริษัทมียอดขายสูงเพิ่มขึ้นทุกเดือน แต่กลับบอกว่าขาดทุน มีรายจ่ายเยอะ แล้วไปแก้ด้วยการปรับลดเครดิตของเอเย่นต์ จ่ายเงินเดือนขึ้นประจำปีน้อยๆ เข้มงวดกับพื้นที่ที่มียอดสูงๆ แต่ไม่ยักจะไปตรวจสอบรายจ่ายจริงๆ ของบริษัทว่าเกิดจากอะไรแน่
เท่าที่รู้ สินค้าหนึ่งตัว เขาจ่าย commission ซ้ำซ้อนให้กับพนักงานขาย แล้วอย่างนี้จะเอากำไรจากที่ไหนล่ะ หุๆ
Internet ที่พักที่นี่ไม่ดีเลย ผมต้องใช้สัญญาณเน็ตจากมือถือทรู เห้อ! ความเร็วก็น้อยแถมแพงอีกต่ะหาก...
---RobinTh
RobinTh.Net
Comments