 |
| Relaxing day on Samed Island - SakNit |
เขากังวลกับงานใหม่นี้มาก แม้จะเป็น "งานขาย" ตามประสบการณ์ที่เขาเคยทำมาตลอด แต่รายละเอียดและขั้นตอนของงานที่มากขึ้น และเปลี่ยนไปจากเดิม ข้อกังวลนี้จึงเกิดขึ้นและยังไม่คลายลง
พี่สักทำงานด้านการขายมาตลอด ตั้งแต่ยังไม่จบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ ตอนเด็กๆ เขาเริ่มการขายที่บ้าน ซึ่งเป็นร้านขายยาแผนปัจจุบันเล็กๆ และของเบ็ดเตล็ดย่านตลาดสามพราน
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขายังรับงานชั่วคราวเป็นพนักงานขายบ้าน เห็นว่างานนี้เป็นงานแรกที่เขาได้รับค่าตอบแทนเป็นกอบเป็นกำ ค่าจ้างวันละ 800 บาทในสมัยนั้นถือได้ว่ามากทีเดียวสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัย
จากวิกฤติเศรษฐกิจในช่วงประมาณพ.ศ. 2535 ฐานะการเงินทางบ้านก็มีปัญหาเหมือนกับคนส่วนใหญ่ในยุคนั้น การทำงานอีกด้านหนึ่งของ "งานขาย" และเป็นงานที่เขาทำได้ดีมากจนถึงวันสุดท้ายของส่วนงานนี้ก็เกิดขึ้น ในการเป็นพนักงานเสิร์ฟ หรือ Waiter
เขาก้าวหน้าในหน้าที่นี้โดยตลอด เริ่มมีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับจากเจ้าของกิจการ รวมทั้งลูกค้าต่างๆ ทั้งในและต่างประเทศ จนก้าวขึ้นถึงตำแหน่งผู้จัดการ
หลังจากนั้น พี่สักเปลี่ยนงานใหม่ ไปเป็นพนักงานขายมากขึ้นกว่าเดิม กับบริษัทเหล้าแห่งหนึ่ง แต่ด้วยนโยบายบริษัท บวกกับขั้นตอนการทำงานที่ไม่เอื้อต่อความเจริญรุ่งเรืองและมั่นคงในชีวิต เขาจึงเลือกที่จะเดินออกมา แล้วไปทำให้กับบริษัทที่เพื่อนผมเป็นผู้บริหารอยู่
ผมได้แต่ให้กำลังใจเขา เพราะโดยธรรมชาติแล้วพี่สักเขามีศักยภาพที่จะทำได้อย่างแน่นอน เขาเป็นคนละเอียดรอบคอบ มีแนวความคิดที่ไม่หยุดนิ่งอยู่กับเรื่องเดิมๆ ความไม่คุ้นเคยกับการทำงานในสำนักงาน การมีขีั้นตอนการทำงานที่ต่างออกไปจึงเป็นประเด็นที่น่ากังวลไม่น้อย
เรื่องน่าภูมิใจอย่างหนึ่ง พี่สักขอให้ผมคอยให้กำลังใจและคอยสนับสนุน ช่วยเหลือเขาในเรื่องงาน เขาเคยบอกว่า "ถ้าไม่มีคุณ แล้วผมจะทำงานได้อย่างไร?"
ผมไม่เคยปฏิเสธคำขอของเขา ไม่ว่าเรื่องนี้หรือเรื่องไหนๆ เพราะเราเป็นคู่ชีวิตกัน ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ผมก็จะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ คอยสนับสนุนเขาทุกเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเขาเอง ให้กำลังใจตลอดเวลาที่เขารู้สึกท้อ ให้คำแนะนำในบางเรื่องที่เขายังไม่เข้าใจ
เราอยู่ด้วยกันเสมอ... สู้ๆ นะพี่สัก!
---RobinTh
RobinTh.Net
Comments